Ik ben bang….

Er leeft zoveel in mij. Regelmatig in de pen gekropen, maar het komt nooit af. Ik ben bang. Ik ben bang voor de sfeer. Ik schrik soms van de scherpe reacties en de hardheid waarmee er op elkaar gereageerd wordt in deze Coronatijd. En als ik heel goed kijk, lijkt het als of ik niet de enige ben die bang is.

Iedereen heeft zo z’n eigen redenen om bang te zijn. De één om Corona te krijgen of een zieke partner of ouder aan te steken, de ander voor vrijheidsverlies of verlies van autonomie, of verlies van werk, bedrijf of omzet. Voor de eenzaamheid. Of voor de bedekte gezichten van anderen of zelf niet vrij te kunnen ademen. Of bang voor de angst van de anderen. Of…. Rechtsom of linksom de Coronacrisis raakt ons allemaal op een manier. Velen maken voor het eerst mee dat de samenleving op veel vlakken volledig tot stilstand komt.

Dat roept bij veel mensen angst op. Op zich een heel gezonde, natuurlijke en belangrijke emotie. Het helpt om je in opperste staat van paraatheid te brengen bij dreiging. Je hartslag en ademritme gaat omhoog, je energie gaat naar je armen en benen zodat je weg kunt rennen of in de aanval kunt gaan. Stresshormonen worden aangemaakt. Maar ook vernauwt ons blikveld, er is minder ruimte ons in te leven in de ander of de perspectieven van een ander te zien. Onze reacties worden over het algemeen emotioneler.

Kortom, angst is legitiem. Het geeft een signaal aan ons lijf dat er onveiligheid is. En al voor de Corona was de samenleving doorspekt met angst. Toen richtten we het op terroristen, klimaatverandering of de groeiende polarisatie tussen ‘links’ en ‘rechts’. Het verschil met nu is dat we de situatie ons veel meer raakt en door alle lagen van de samenleving heen. Massaal projecteren we onze angst op de ander die anders over de situatie denkt, op het mondkapje, op Mark Rutte en consorten, op…

De vraag is hoe gaan we onszelf leren met deze angst om te gaan.

  1. Mijn inziens begint het met te erkennen dat je bang bent. En ik biecht maar meteen op, dat vond ik nog niet zo eenvoudig. Lang dacht ik dat ik stoer was, ik was niet bang. En toch, soms ben ik wel bang.
  2. Te realiseren dat we als mens sociale wezens zijn en veiligheid o.a. zoeken in de sociale betrokkenheid. Door bij een bepaald perspectief te horen, horen we bij een bepaalde groep. In deze tijd lijkt het als of je of tegen of voor bent, of dat je voor angst of voor vertrouwen kiest. We zijn geneigd alleen te horen wat past bij onze eigen visie of ideeën. Dit geeft ons een illusie van veiligheid waar we graag aan vast lijken te houden.
  3. Dit heeft echter ook een polariserende werken. Die vervolgens weer angst oproept. In ieder geval bij mij wel.
  4. Te erkennen dat projecteren slechts tijdelijk verlicht en uiteindelijk de angst vergroot. Des te meer ik projecteer op de ander, des te moeilijker het wordt in contact te komen. Des te angstaanjagender de standpunten van de ander worden.
  5. Als we door hebben dat ons bewustzijn is vernauwd door angst, dan kunnen we bewuster kiezen om naar de ander te luisteren. En oprecht luisteren en geïnteresseerd zijn in de mening van een ander. Misschien dat je dan je mening zelfs iets wilt bijstellen of dat je de onderliggende gevoelens hetzelfde zijn of dichtbij elkaar liggen. De wereld is nu eenmaal niet zwart/wit. En ik kan vanuit bijvoorbeeld een angst voor vrijheidsverlies zowel voor als tegen een mondkapje zijn.

Wees nieuwsgierig, nodig de ander uit tot gesprek. We zijn immers allemaal wel eens bang.

 

Fotocredit Pixabay

DEEL DIT BERICHT

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on email

Geef een antwoord

1 + 5 =

Meer blogs

Recente blogs

Volg ons

Nieuwsbrief
Wil je op de hoogte blijven van de activiteiten EmbodimentLAB? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief.
* verplicht invullen